www.cowboylifeandsong.com

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home

บันทึกการไปสำรวจ ร.ร. บ้านพุราย 2552

อีเมล พิมพ์ PDF
User Rating: / 0
แย่ดีที่สุด 
ไปดูสถานที่โรงเรียนพุรายมาแล้วครับ เมื่อวันศุกร์ ที่ 18 ธันวาคม 2552
เส้นทางเป็นดังรูปครับ เริ่มจากเส้นทางถนนใหญ่จากกาญจนบุรีไปทองผาภูมิ จนถึงแยกสังขละบุรี และทางเข้าไปบ้านพุราย

ไปเห็นโรงเรียนแล้ว และจากข้อมูลที่ได้มา รู้สึกว่างานนี้สาหัสครับ  

ดัง นั้น ก่อนอื่นขอให้ท่านผู้อ่านทำใจให้เป็นอินเตอร์ให้ได้ก่อนว่า เราจะต้องมองเห็นมนุษย์ทุกชาติทุกภาษาในโลกนี้คือ “คน” เหมือนเรา ไม่แบ่งแยกชนชาติเป็นพวกเขาพวกเรา  แม้คาวบอยต้องรักชาติแต่ต้องไม่คลั่งชาติ
และนึกถึงบัญญัติ 10 ประการของคาวบอยข้อที่ 5 เอาไว้ ซึ่งเขาว่าดังนี้

5. He must not advocate or possess racially or religiously intolerant ideas.
   คาวบอยต้องไม่สนับสนุนหรือมีความคิดในการแบ่งแยกเผ่าพันธุ์หรือศาสนา

คุณ  TAR เลือกโรงเรียนได้เหมาะมาก เพราะเราไม่ได้หาเรื่องจัดงานวันเด็กธรรมดา
 แต่เรากำลังจะไปจัด “งานวันเด็กไร้สัญชาติ” ครับ

เพราะ พวกเขาเกิดจากพ่อแม่ชาวพม่า ลาว ที่เข้ามาทำงานในไทยนานกว่ายี่สิบปีแล้ว และใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ในสวนยาง ห่างจากถนนใหญ่ประมาณ 7 ก.ม. มีโอกาสออกมาเห็นภายนอกน้อยมาก  พ่อแม่ไม่มีบัตรประชาชน แต่มีบัตรแรงงานต่างด้าวที่ทำงานได้ตามกฎหมาย  อาศัยอยู่ในกระท่อมกลางสวนยาง ค่าจ้างในการกรีดยางคือ ได้ยาง 1 ใน 3 ของที่กรีดได้
ชาวบ้านที่เป็นคนไทยใกล้เคียงบางคนพูดถึงพวกเขาว่า  “พวกต่างชาติ เด็กต่างชาติ”  และไม่ค่อยให้ความสนใจใดๆ

 โรงเรียน พุรายที่เราจะไปจัดงานวันเด็กให้เขานี้ โดยแท้จริงแล้ว ไม่ควรจะเรียกว่าโรงเรียนด้วยซ้ำ เพราะไม่สามารถจัดการเรียนการสอนแบบปกติได้  ไม่มีงบประมาณจากรัฐ  ไม่มีครูอย่างเป็นทางการ โรงเรียนเกิดขึ้นมาด้วยกำลังของกลุ่มคนที่มีอุดมการณ์อยากช่วยเหลือผู้ด้อย โอกาสจากที่อื่น และคนงานสวนยางต่างชาติไร้สถานะภาพของคนไทยที่เป็นพ่อแม่เด็ก เคยมีครูอาสาเพียง 1  คน ที่ส่งมาจากองค์กรของฝรั่งทางสังขละบุรีที่ไม่มีใครบอกชื่อผมได้ ทราบแต่ว่า เขาช่วยโรงเรียนแบบนี้อีก 2 โรงเรียนแถวสังขละ

และที่ย่ำแย่ที่สุดก็คือ
ตอนที่ผมไปถึง ผมเจอเด็กกลุ่มหนึ่งเล่นอยู่ข้างถนนฝุ่น ผมถามเขาว่า
“หนูเป็นเด็กโรงเรียนพุรายหรือเปล่า”
เด็กคนโตสุดตอบว่า “ใช่ค่ะ”  
ผมถามอีก “ครูโจ้อยู่ไหม”  
เขาตอบว่า “ไม่อยู่ค่ะ ครูกลับบ้านไปแล้ว ครูไม่กลับมาแล้วค่ะ”  
“อ้าว !  แล้วหนูจะเรียนยังไงล่ะ  ไม่มีครูแล้ว” ผมถามกลุ่มเด็กที่นั่งข้างทาง พวกเขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง
“คน โตนี่ เขาสอนหนูค่ะ”  เด็กตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่ในกลุ่มคนหนึ่งดูเหมือนจะช่างพูดหน่อย พูดขึ้น ชี้ไปที่เด็กหญิงคนโตสุดที่มีจักรยานสีแดง

ตอนหลังเมื่อผมไปถามชาวบ้านแถวนั้น ก็ได้รับคำบอกเล่าว่า
“ครูโจ้เขาพาลูกเมียกลับบ้านไปแล้ว ได้ยินว่าเขาไปลาออกแล้วด้วย  ลูกเขาอยู่ที่นี่ป่วยบ่อย ร้องไห้งอแงตลอด เขาไม่อยู่แล้ว”
ดัง นั้น ตอนนี้ เราจึงไม่รู้ว่า โรงเรียนนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป จะมีการเรียนการสอนอีกเมื่อไร  ตอนที่ครูอยู่ ก็หยุดสอนบ่อย เพราะภารกิจเยอะ  เดี๋ยวลูกป่วย เมียป่วย ชาวบ้านบอก

ดังนั้น เด็กพวกนี้ จึงไม่ใช่แค่ “เด็กด้อยโอกาส” เท่านั้น แต่เป็น “เด็กไร้สัญชาติที่ไร้โอกาส”

สำหรับ คนที่คิดว่า “อย่าไปช่วยเด็กต่างชาติเลย  เด็กไทยด้อยโอกาสยังมีอีกเยอะ ช่วยเด็กไทยก่อนดีกว่า”  ผมก็อยากจะให้คิดต่ออีกนิดว่า มันเป็นความผิดของเด็กพวกนี้หรือเปล่า ที่มาเกิดในเมืองไทยแล้วต้อง ไร้สัญชาติ  เราจะทำเป็นมองไม่เห็นเขาได้อย่างไร

คงเพราะเป็นชุมชน ขนาดเล็กเกินไป  จึงไม่มีโรงเรียนให้พวกเขาเรียนที่จัดการโดยรัฐบาลไทยในบริเวณใกล้เคียง ไม่มีใครจัดหารถรับส่งเด็กพวกนี้ไปโรงเรียนของรัฐตามที่ควรจะได้รับการศึกษา ในวัยนี้  เท่าที่ทราบ โรงเรียนใกล้สุดก็คือโรงเรียนขนุนคลี่ ที่ห่างไปทางถนนขรุขระขึ้นเขาไปอีกประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร หรือถ้าออกมาทางถนนไปสังขละบุรี ก็ไม่ต่ำกว่า 10 กิโลเมตรเช่นกัน เส้นทางนี้ 7 กิโลเมตรเป็นทางฝุ่นและโคลนสุดๆ ในหน้าฝน

เนื่องจาก เป็นชุมชนใหญ่ และนักเรียนส่วนใหญ่เป็นคนไทย โรงเรียนขนุนคลี่ เพิ่งมีบริษัทใหญ่ไปสร้างห้องน้ำ ถังเก็บน้ำ อย่างดี และบริจาคของมากมายเมื่อต้นเดีอนธันวาคมนี่เอง   ดูได้ที่
http://www.thaiscooter.com/forums/showthread.php?t=331383&page=1

 แต่โรงเรียนเล็กๆ พุราย คงไม่มีใครมองเห็นหรอกครับ

 เด็กพวกนี้จึงถุกปล่อยให้เล่นอยู่ในสวนยางตามลำพังแบบตามบุญตามกรรม ไม่รุ้ว่าจะได้เรียนหนังสือกับเขาหรือไม่

จากการคุยกับผู้ใหญ่เกลี้ยง  เจ้าของพื้นที่นี้ ท่านให้คำแนะนำว่า  
“จริงๆ  แล้ว สิ่งที่จะช่วยเด็กพวกนี้ได้ดีที่สุด  คือหาครูให้เขา  หาเงินทุนมาจ้างครูที่เป็นคนในพื้นที่สักคนหนึ่ง เพราะเขาจะได้ดูแลเด็กได้ตลอดไป และไม่ไปไหนอีกแล้ว เหมือนที่โรงเรียนขนุนคลี่ ซึ่งที่นั่นก็ขาดแคลนมากกว่าอีก  เพราะมีครูคนเดียว แต่มีเด็ก 80 คน  เขามีงบจ้างครูผู้ช่วยเป็นคนในพื้นที่ 1 คน ที่นี่ งบ อบต. อบจ. ก็ไม่มีให้”

ผู้ใหญ่เกลี้ยงบอกอีกว่า
 “เงินเดือนครูก็ 6 พันบาท  ถ้าหางบปีหนึ่ง 12 เดือนก็ 72,000 บาท  หากใครช่วยหางบให้ได้ จะช่วยได้ดีกว่าบริจาคของ”
“แต่ถ้าเราอยากบริจาค หรือเลี้ยงอาหารเด็ก เช่น เลี้ยงก๋วยเตี๋ยว ก็ทำไปเถอะ เพราะเราก็ได้บุญในสิ่งที่เราทำ”

ผม ไปคุยกับชาวต่างชาติบ้านใกล้โรงเรียนเพื่อหาข้อมูล  มี 2 คนที่ให้ความเห็นกับผม ตามที่เห็นในรูป  คนไม่ใส่เสื้อบอกว่าตัวเองชื่อ ปุ๊  พูดไทยชัด มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ ตอนนี้สามสิบกว่าแล้ว อยู่มาเกิน 20 ปี  เขาเป็นอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน(อสม.)คนหนึ่ง อีกคนใส่โสร่ง ชื่อ ออง พูดไทยฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

“ของบริจาคพวก สมุดดินสอ หนังสือ ก็พอมีอยู่ คนเอามาบริจาคเยอะ อยู่ที่บ้านครูโน่น ยังไม่ได้ขนมา ห้องสมุดนี่เพิ่งเสร็จ ยังไม่มีอะไร ครูก็ไม่อยู่แล้ว ไม่รู้ใครจะรับผิดชอบต่อ” ปุ๊บอก
“ไม่รู้ว่าจะมีครูมาอีกเมื่อไร แต่ก่อนก็มีบ้าง ไม่มีบ้าง  เด็กได้เรียนบ้างไม่ได้เรียนบ้าง”
“ไฟฟ้าไม่มี ครูโจ้พยายามขอโซล่าร์เซ็ลมานาน แต่ก็ไม่ได้”  
“โซล่าร์เซ็ลมีที่บ้านนี้เท่านั้น เป็นบ้านผู้ใหญ่ปลูกไว้”  ปุ๊ชี้ที่บ้านข้างๆ ที่เรายืนคุยกัน  

ผม เข้าใจเอาจากที่ผู้ใหญ่บอกในตอนหลังว่า เคยขอโซลาร์เซลให้แก่หมู่บ้านแถวโรงเรียนขนุนคลี่ยุครัฐบาลทักษิณ  ได้มากว่า 60 หลังคาเรือน แสดงว่า เขาให้เฉพาะบ้านคนไทยเท่านั้น บ้านคนต่างชาติคงหมดสิทธิ์

ปุ๊บอกผมว่า แถวนี้มีบ้านคนต่างชาติอย่างพวกเขาประมาณ 30 หลังคาเรือน ซึ่งมากกว่าที่เคยเห็นเว็บไซต์บางแห่งบอกว่า 15 หลัง

“ผม คิดว่า ถ้าจะให้เป็นประโยชน์ต่อโรงเรียนจริงๆ ตอนนี้  อยากจะได้ถังน้ำสัก  3 พันซีซี (300 ลิตร) เพื่อให้เด็กๆ และชาวบ้านได้ใช้บริเวณโรงเรียน  เพราะขณะนี้ห้องน้ำไม่มีน้ำ  น้ำเปิดมาจากทางโน้น” ชี้ไปทางหลังบ้าน
“ใช้เดี๋ยวเดียวก็หมด  พวกผมก็ใช้ที่นี่เป็นที่จัดงานประเพณี ทำบุญประจำปี ต่างๆ เหมือนกัน หรือจัดประชุมกันก็ใช้ที่นี่แหละ”

ผม เห็นมีท่อยางฝังผ่านถนนดินไปยังโรงเรียนตรงไปหลังอาคารเรียน คงไปห้องน้ำ ความคิดของนายปุ๊เข้าทีทีเดียว ผมก็ค่อนข้างเห็นด้วย  และถ้าทำก๊อกน้ำไว้ตรงข้างห้องสมุดด้วย สำหรับให้เปิดใช้สำหรับเด็กและชาวบ้านที่ผ่านไปมา ก็น่าจะเข้าท่า

ดัง นั้น  ผมคิดว่า  การไปจัดงานวันเด็กและบริจาคของที่นี่   คงต้องคิดกันให้ดีว่าควรให้อะไรดี จึงจะเป็นประโยชน์ต่อเด็กๆ และชาวบ้านต่างชาติพลัดถิ่นที่มีทางเลือกของชีวิตจำกัดอย่างพวกเขา

ในความคิดของผมตอนนี้
-อาหาร แห้ง  ขนม  รองเท้าบู๊ตยางสำหรับหน้าฝน  ของเล่น  เครื่องกีฬา และหาอะไรให้เขาได้สนุก มีความสุข รู้ความหมายของวันเด็กเหมือนเด็กในพื้นที่อื่นๆ บ้าง น่าจะเหมาะกับเด็กมากกว่าเครื่องเขียน แบบเรียน
- ถังเก็บน้ำ 200-300 ลิตร พร้อมวาล์วอัตโนมัติ ทำเป็นหอสูงสัก 2.5 เมตร ต่อท่อส่งไปห้องน้ำ ให้อาบกินได้ และให้ใช้สอยบริเวณโรงเรียนสัก 2-3 แห่ง น่าจะเยี่ยม

ตอนขับรถกลับ  พอพ้นมุมถนน ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งพร้อมเด็กเล็กๆ นุ่งกระโจมอก เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ จากที่ไหนไม่ทราบ ห่างจากบริเวณหมู่บ้านเกือบกิโล กำลังเดินทางกลับบ้าน  ฝุ่นจากรถผมฟุ้งเข้าใส่เนื้อหนังขาวๆ ที่ยังเปียกน้ำของหล่อนอย่างช่วยไม่ได้  ผมนึกเสียใจแต่ทำไงได้ เพราะโผล่แนวป่าไปเจอตรงมุมเลี้ยวของถนนอย่างกะทันหัน ชะลอรถไม่ทันจริงๆ

ก็ขอฝากหนุ่มๆ ชาวคาวบอยไทย ช่วยกันคิดงานนี้ต่อก็แล้วกัน  ผม old cowpoke ก็ทำได้แค่นี้แหละครับ ตอนนี้

ดูรูปที่ถ่ายมาก็แล้วกันครับ

-เส้นทางจากกาญจนบุรี ไปทองผาภูมิ ถึงทางเข้าพุราย



* 1.jpg (93.16 KB, 768x576 - ดู 314 ครั้ง.)

* 3.jpg (78.79 KB, 800x518 - ดู 318 ครั้ง.)

* 2.jpg (94.97 KB, 768x512 - ดู 323 ครั้ง.)


* 4.jpg (81.52 KB, 800x568 - ดู 319 ครั้ง.)

เข้าถนนลาดคอนกรีตแยกซ้ายไปจะเจอสะพาน ขวามือคือบ้านผู้ใหญ่เกลี้ยง

ผมไปคาราวะ และกำลังขอทราบความเห็นของผู้ใหญ่เกลี้ยง (มีคนฝั่งตรงข้ามเรียกท่านว่า ผู้ใหญ่นพดล  นี่อาจเป็นชื่อจริงมากกว่า)

เลยบ้านผู้ใหญ่ไปไม่ไกล ไม่มีแล้ว ถนนลาดยางหรือคอนกรีต ฝุ่นตลอด



* 6.jpg (48.16 KB, 768x576 - ดู 315 ครั้ง.)

* 7.jpg (62.42 KB, 768x576 - ดู 305 ครั้ง.)

* 8.jpg (58.53 KB, 768x576 - ดู 309 ครั้ง.)

* 9.jpg (52.16 KB, 768x576 - ดู 309 ครั้ง.)

« ตอบ #30 เมื่อ: ธันวาคม 20, 2009, 04:35:06 am »

สภาพเส้นทาง และบ้านของชาวต่างชาติที่ผ่านไปทางพุราย

ใกล้ถึงโรงเรียน เจอกลุ่มเด็กเล็กๆ นั่งเล่นข้างถนนฝุ่น



* 10.jpg (72.17 KB, 768x576 - ดู 366 ครั้ง.)

* 11.jpg (83.87 KB, 768x576 - ดู 364 ครั้ง.)

* 12.jpg (93.29 KB, 768x576 - ดู 347 ครั้ง.)

* 13.jpg (90.72 KB, 768x576 - ดู 357 ครั้ง.)

เจอเด็กกลุ่มนี้ ข้างทางไม่ไกลจากโรงเรียน พวกเขานี้แหละ ที่บอกว่า "ไม่มีครูแล้ว ครูกลับบ้านไปแล้ว ไม่มาอีกแล้ว"

ถึงแล้ว โรงเรียนพุรายที่ไร้ครูในวันนี้



* 14.jpg (92.91 KB, 800x573 - ดู 347 ครั้ง.)

* 15.jpg (92.95 KB, 768x576 - ดู 359 ครั้ง.)

* 16.jpg (77.61 KB, 768x576 - ดู 371 ครั้ง.)

* 17.jpg (84.63 KB, 768x576 - ดู 370 ครั้ง.)

สภาพโรงเรียนในมุมต่างๆ ดูเหมือนโรงเรียนร้าง

ธงไทยสบัดอยู่บนยอดเขา ไม่มีใครเอาลงแม้มืดค่ำ  

หากโรงเรียนที่ชัึกธงไทยไว้ยอดเสาไร้การเรียนการสอน คนไทยที่ไปเห็นจะรู้สึกเสียหน้าบ้างไหมหนอ      ฮือๆ



* 18.jpg (88.92 KB, 768x576 - ดู 348 ครั้ง.)

* 19.jpg (92.79 KB, 768x576 - ดู 363 ครั้ง.)

* 20.jpg (63.62 KB, 768x576 - ดู 344 ครั้ง.)

* 21.jpg (86.09 KB, 768x576 - ดู 349 ครั้ง.)

มีเด็กตามมาดู ผมสอบถามอะไรนิดหน่อย

เข้าไปสำรวจบนอาคารเรียนกันดีกว่า

สภาพห้องเรียน แบ่งเป็นสองห้อง ภายนอกตรงบันใด และด้านใน



* 22.jpg (80.71 KB, 768x576 - ดู 325 ครั้ง.)

* 23.jpg (67.69 KB, 768x576 - ดู 330 ครั้ง.)

* 24.jpg (56.25 KB, 768x576 - ดู 331 ครั้ง.)

* 25.jpg (90.97 KB, 768x576 - ดู 322 ครั้ง.)

ภายในห้องเรียนด้านใน
ไม่มีโต๊ะเรียนแบบทั่วไป ไม่รุ้เขานั่งเรียนกันอย่างไร  ได้ยินว่ามีคนบริจาคโต๊ะญี่ปุ่น แต่เห็นมีอยู่ตัวเดียว

ด้านหลังโรงเรียน มีแปลงผักเหี่ยวๆ และเห็นห้องน้ำที่เพิ่งมีคนมาซ่อมแซมให้



* 26.jpg (72.12 KB, 768x576 - ดู 322 ครั้ง.)

* 27.jpg (93.79 KB, 768x576 - ดู 316 ครั้ง.)

* 28.jpg (94.22 KB, 768x576 - ดู 323 ครั้ง.)

* 29.jpg (77.06 KB, 768x576 - ดู 321 ครั้ง.)

ท่อส่งน้ำไปห้องน้ำ แต่เขาว่า ไม่มีน้ำ เพราะน้ำมาบ้างไม่มาบ้าง

ไปถามชาวบ้านที่กำลังรดน้ำแปลงผักอยู่หน้าบ้านตรงข้ามโรงเรียน  เจอคุณปุ๊ (ไม่ใส่เสื้อ) และ ออง ใส่โสร่ง

เขาเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง  รวมทั้งพวกออฟโรดที่มาสร้างโรงเรียน ห้องสมุด มีรถมาเป็นสิบคัน เอาหนังมาฉายให้เด็กดู

เสร็จแล้วเมือพวกเขากลับไป โรงเรียนก็ถูกทิ้งไว้อย่างสภาพที่เห็น



* P1250606.jpg (64.38 KB, 768x576 - ดู 317 ครั้ง.)

* 30.jpg (93.88 KB, 768x576 - ดู 325 ครั้ง.)

* 31.jpg (93.07 KB, 576x768 - ดู 319 ครั้ง.)

* 32.jpg (74.45 KB, 768x576 - ดู 318 ครั้ง.)

« ตอบ #36 เมื่อ: ธันวาคม 20, 2009, 05:27:11 am »

ปุ๊พาไปดูสถานที่ อธิบายให้ฟัง  ผมเห็นห้องสมุดที่เพิ่งมอบในวันที่ 12 ธันวาคมที่ผ่านมา ยังไม่มีวี่แววของการใช้งานครูก็จากไปแล้ว

ถังน้ำก็ดูตั้งไว้เฉยๆ  เพราะเขาว่าห้องน้ำไม่มีน้ำใช้ตอนนี้

ทางที่ผ่านหน้าห้องสมุด คือเส้นทางไปโรงเรียนขนุนคลี่ ห่างไปอีกประมาณ 10 กิโลเมตร



* 35.jpg (59.37 KB, 768x576 - ดู 305 ครั้ง.)

* 36.jpg (92.36 KB, 768x576 - ดู 313 ครั้ง.)

* 37.jpg (48.48 KB, 768x576 - ดู 316 ครั้ง.)

* 38.jpg (94.41 KB, 768x576 - ดู 306 ครั้ง.)

« ตอบ #37 เมื่อ: ธันวาคม 20, 2009, 05:43:14 am »

เส้นทางสู่โอกาสทางการศึกษาที่แท้จริงของเ้ด็ก ไร้สัญชาติไร้โอกาสแห่งนี้ ช่างยาวไกลเหมือนเส้นทางไปสู่โรงเรียนบ้านขนุนคลี่ที่เห็น  ตะวันคล้อยมากแล้ว  ผมเห็นเด็กๆ มาเดินเล่นกันที่โรงเรียนมากขึ้น ผมถ่ายภาพสุดท้ายแล้วก็ขับรถกลับ

บนเส้นทางสู่ถนนใหญ่ ไม่ไกลจากปากทาง พบบ้านพักผ่อนของใครบางคนสวยงามน่าอยู่เสียนี่กระไร ช่างขัดกับความเป็นอยู่ของชาวต่างชาติ และเด็กไร้โอกาส ที่ห่างเข้าไปอีกแค่ประมาณหกกิโลเมตรเท่านั้นอย่างมากมายเหลือเกิน



* 29-3.jpg (94.25 KB, 768x576 - ดู 301 ครั้ง.)

* 39.jpg (86.07 KB, 768x576 - ดู 306 ครั้ง.)

* P1130182.jpg (88.41 KB, 768x576 - ดู 303 ครั้ง.)

* P1250619.jpg (66.91 KB, 768x544 - ดู 293 ครั้ง.)

 

« ตอบ #38 เมื่อ: ธันวาคม 20, 2009, 10:26:56 am »

 ฮือๆ
จาก ที่ผมคุยกับอาจารย์แล้วโรงเรียนไม่มีครูแล้วถ้าเราจะบริจาคอุปกรณ์การเรียน การสอนคงให้ประโยชน์น้อย ผมมองว่าถ้าเราบริจาคของที่ทำให้พวกเขาเอาไปใช้ในชีวิตประจำวันน่าจะดีกว่า เช่น อุปกรณ์การเกษตร, สัตว์เลี้ยง เช่น เป็ด ไก่ แต่อาจจะต้องจัดสรรให้ดี เพราะอาจจะได้ไม่ครบทุกครัวเรือน แล้วจะแย่งกัน แต่ถ้ามอบไว้ที่ผู้ใหญ่บ้านก็เกรงว่า ลูกบ้านอาจจะไม่ได้อีก และอาจจะเลี้ยงอาหารง่ายๆชักมื้อ เช่น ข้าวเหนียว ไก่ย่าง ที่เราสามารถนำไปได้ โดยไม่ต้องเสียเวลาปรุงอาหาร
ยังไงก็รบกวนสมาชิกช่วยแสดงความเห็นด้วยครับ
« ตอบ #39 เมื่อ: ธันวาคม 20, 2009, 06:39:30 pm »

ผมขอให้ความเห็นครับ

เรื่องเลี้ยงอาหารเด็กคงต้องสอบถามเขาหน่อยครับ เพราะเด็กส่วนใหญ่เป็นพม่า เขาอาจจะไม่กินข้าวเหนียวครับ
เรา สามารถสั่งร้านอาหารแถวปากทาง อย่างเช่นรีสอร์ทตะเกียง ซึ่งมีร้านอาหารทำอาหารให้เราก็ได้ ถ้าเราไม่นำไปเอง  ตรงข้ามทางเข้าเป็นปั๊มน้ำมันก็มีร้านอาหารของผู้ใหญ่เกลี้ยง อาจโทรไปตกลงราคาให้เขาจัดอาหารเลี้ยงเด็กตามจำนวนคนก็ได้ แล้วเราแชร์ค่าใช้จ่ายกัน

ผมอยากเลี้ยงไอติมด้วยถ้าเป็นไปได้ โดยมีร้านไอติมที่ตลาดทองผาภูมิที่อาจไปสั่งให้เขาเตรียมไว้ให้ได้ หรือจะเอาไอสครีมมหาชัยใส่ถังไปก็ได้ถ้าไม่ยุ่งยากมาก โดยรับจากแถวปทุมนี้เอง คิดว่าถ้าไปรับตอนเช้าได้ ถึงเที่ยงคงยังไม่ละลาย 

ที่สำคัญ ต้องกะเวลาเดินทางให้ดีครับ ผมขับจากปทุมไปถึงโรงเรียน ใช้เวลา 4 ชั่วโมงกว่า ถ้าออกเช้า ก็เกรงว่า ร้านไอติมเขายังไม่เปิด

ที่ พัก  เห็นด้วยว่า น่าไปพัก อุทยานแห่งชาติเขาแหลมจะดีกว่า  ได้บรรยากาศมากกว่า  ถ้านอนที่โรงเรียนคงไม่สะดวกเรื่องห้องน้ำและน้ำกินน้ำใช้ อีกอย่างมันเป็นพื้นที่กลางสวนยาง ไม่ค่อยมีวิวสวยงามอะไรให้ดู

เรื่อง สัตว์เลี้ยงเอาไปให้เขา หรืออุปกรณ์การเกษตรทั่วไปก็คงไม่เหมาะ เพราะอาชีพเขาคือรับจ้างกรีดยาง  เขาไ่ม่มีที่ดินและเวลาในการทำการเกษตร เขาต้องดูแลต้นยางด้วย ที่ดินเป็นของนายทุนทั้งหมด เขาให้ปลูกสวนครัวเล็กๆ ได้เท่านั้น  ส่วนที่โรงเรียนคงไม่สามารถเลี้ยงสัตว์หรือปลูกผักจริงจังได้ เพราะไม่มีครูมาควบคุมเด็ก

ของบริจาคผมคิดว่า น่าเป็นของที่เด็กได้ใช้โดยตรง เช่นของเล่น ตุ๊กตา  รองเท้าบู๊ตพลาสติค อย่างที่ผมบอกแล้ว ส่วนอุปกรณ์การเรียนการสอนก็คงพอได้ เพราะเชื่อว่า ต่อไปคงมีครูมาอีก แต่ไม่รู้เมื่อไร

ที่สำคัญอีกอย่าง  เราควรมีของขวัญให้เด็กได้รับความสุขจริงๆ รวมกันสัก 30 ชิ้นให้เด็กจับฉลาก เป็นของเล่นหรือของใช้ เช่นกระเป๋า เป้  ลูกบาสหรือบอลล์  ลูกข่างไฟฟ้า ตุ๊กตา  รถหรือเครื่องบินเด็กเล่น เครื่องดนตรีพวก  Harmonica, ขลุ่ย กีต้าร์เด็ก มีรางวัลใหญ่สัก 2 -3 รางวัลเป็นพิเศษ เพื่อให้เด็กแสดงความสามารถเฉพาะตัวอะไรก็ได้นิดๆ หน่อยๆ มาเอารางวัล เพื่อให้สมกับการเป็นวันเด็ก ส่วนนี้เพื่อมุ่งให้เด็กได้รับความสุขสนุกสนาน ดีใจ โดยตรง ไม่ใช่เพื่อการเรียน เพราะนี่เป็นจุดมุ่งหมายในงานวันเด็ก

No Comment ครับ  กองเชียร์
เห็นว่ามีความตั้งใจทำกิจกรรมจังเลยครับ

พูดถึงคนต่างด้าวชายแดน เมื่อต้นปีได้ผ่านไปเห็นค่ายอพยพกะเหรี่ยงพม่ากว้างใหญ่เป็นหุบเขาเลยครับ
เห็นอยู่กระท่อมอย่างนี้ บางคนสามารถแอบเรียนจนจบเป็นหมอ โดยความสนับสนุนขององค์กร
เช้าขึ้นก็มีรถมารับไปทำงานในเมืองเป็นหมอเป็นพยาบาลก็มี  จะเห็นว่ามี จนท.มารับดูแล

สำหรับในเขตกาญจนบุรี ทราบว่ามี UN ตั้ง สนง.อยู่ตรงข้ามค่ายสุรสีห์
มีน้องๆ นักผังเมืองเข้าทำงานอยู่ แต่ไม่ได้ขอเบอร์ไว้

ขอเชียร์ให้กำลังใจ ไปให้สนุกๆๆ ราบรื่นครับ  สู้ๆ

ความ จริงผมก็เพิ่งได้รู้จักและทราบเรื่องราวโรงเรียนพุรายจริงๆ ก็จากการไปสำรวจพื่้นที่นี่และครับ  ความเห็นที่เสนอนี้ อาจถูกหรือผิดจากความจริงก็ได้ เพราะพิจารณาเอาจากสิ่งที่ได้พบเห็นและฟังจากปากชาวบ้านเพียงวันเดียว

ค่าย อพยพกระเหรี่ยงเต็มหุบเขาในรูปถ้าจำไม่ผิด อยู่แถวเส้นทางแม่สอด-แม่ละมาด-แม่ฮ่องสอน ผมเคยผ่านมาหลายครั้ง เข้ามาตั้งแต่หลายสิบปีก่อนตอนพม่ากับพวกกระเหรี่ยงรบกัน แล้วเราก็กักบริเวณให้เขาอยู่ในพื้นที่พวกนั้น

ค่ายที่เป็นชุมชนใหญ่ เข้ามาอย่างเป็นทางการทุกแห่ง  จะมีคนดูแลอย่างเป็นทางการ รวมทั้ง  UN ก็มาควบคุม ดังนั้น เด็กๆ เขาจะมีศูนย์การเรียนการสอน มีโรงเรียน มีเงินช่วยเหลือจากองค์กรต่างๆ ทั่วโลก

แต่คนต่างด้าวที่มารับจ้างทำ งานด้วยค่าแรงถูกๆ หรือด้วยเงื่อนไขเรื่องสวัสดิการที่คนงานไทยรับไม่ได้อย่างแถวพุรายนั้น  และแทรกเป็นหย่อมๆ อยู่ในสังคมไทยแทบทุกจังหวัดนั้น ไม่มีองค์กรใดดูแลครับ

สภาพ ของชุมชนต่างชาติแบบบ้านพุราย และที่อื่นๆ ที่ีมีขนาดเล็ก จึงไม่เหมือนศุนย์อพยพภายใต้ร่มเงาของ  UN  ต่างกันราวฟ้ากับดินเลยครับ และนี่คือสิ่งที่น้อยคนนักจะมองเห็น

ลูกเต้าเขาก็เลยลำบากเพราะราย ได้น้อย และถูกจำกัดเรื่องสิทธิต่างๆ มากมาย อย่างการศึกษา เขาบอกว่าแต่ก่อนถ้าพ่อแม่มีเงิน ก็ส่งได้ถึง ป. 6 เข้าโรงเรียนไทย แต่เดี๋ยวนี้่ไม่ได้แล้ว รัฐไม่อนุญาต ซึ่งผมไม่ทราบว่าเพราะอะไร อันนี้ฟังจากปากพวกเขาเอง

เรื่องการจะรับเด็กต่างชาติหรือไม่เข้า เรียนโรงเรียนไทย เท่าที่ผมทราบ กระทรวงศึกษาไม่ได้ห้าม ส่งเสริมด้วย ปีนี้อ้างว่าให้งบ 1000 ล้าน เพื่อไปตั้งโรงเรียนสำหรับพวกนี้ ซึ่งคงมุ่งที่ชุมชนต่างชาติใหญ่ๆ ก่อน  ไม่รู้จะมาถึงพุรายเมื่อไร  จะมีใครวิ่งเต้นให้พวกเขาหรือไม่

ที่ผ่านมา ขึ้นกับการตัดสินใจของผู้บริหารโรงเรียนแต่ละแห่งว่าจะรับหรือไม่  และโอกาสเด็กเล็ก ก็อยู่ที่ว่าระยะทางไปโรงเรียนอีก จะมีใครรับส่งไหม ค่าใช้จ่ายรถรับส่งมีไหม

แต่ถ้าโรงเรียนแถวนั้นขาดแคลนอยู่แล้ว เฉพาะเด็กไทยก็ยังรับไม่ไหว มีครูคนเดียวต่อเด็ก 80 คนอย่างที่ขนุนคลี่  เด็กต่างชาติก็อาจจะยากที่จะเข้าไปเรียนได้ เขาต้องให้เด็กไทยก่อน อันนี้เราเข้าใจสถาณะการณ์ ไปว่าเขาก็ไม่ได้ หรือแย่ยิ่งกว่าก็คือ ถ้าผู้บริหารมีจิตใจกีดกันคนต่างชาติ  เขาไม่รับก็ได้ (แต่นี่ไม่ได้หมายความว่า ที่ขนุนคลี่เขาไม่รับเด็กต่างชาตินะครับ  เขารับเหมือนกัน แต่มันไกลมาก อาจมีโรงเรียนอื่นที่เขาไม่รับเพราะอ้างว่าเด็กมีเยอะเกินแล้ว รับไม่ไหว)

ถ้า ผ.อ. โรงเรียนไทยที่มีเด็กไร้สัญชาติใจกว้างพอ เขาก็จะจัด "งานวันเด็กไร้สัญชาติ" อย่างที่โรงเรียนแม่จัีนทร์  จังหวัดเชียงราย ซึ่งเริ่มต้นเป็นแห่งแรก เป็นข่าวฮือฮาไปทั่วโลก และข่าว "น้องหม่อง" ที่ไปแข่งพับเครื่องบินกระดาษได้รางวัลกลับมา ท่านคงได้ยินแล้วว่า  กว่าจะได้สิทธิเงินช่วยเหลือบินไปแข่งได้ ต้องให้สภาทนายความออกมาช่วยเหลือ สอนมวยข้าราชการในกระทรวงเรื่องกฎหมายกีดกันคนไร้สัญชาติ

ผมเพียงอยากให้ท่านมองและเข้าใจปัญหาสังคมไทยบางอย่างในปัจจุบันให้ทะลุว่า ในทางปฎิบัติมันเหนือนโยบายและคำโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาล  

แล้ว ผลร้ายมันก็ตกอยู่กับเด็กๆ ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไร้สัญชาติที่เกิดมาในผืนแผ่นดินไทย  ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว เราก็ได้ประโยชน์จากค่าจ้างที่ต่ำกว่าคนไทย ลดต้นทุนไปแข่งขันกับสินค้านานาชาติำได้  เราได้ใช้แรงงานหยาดเหงื่อเขาเพื่อธุรกิจเรา  แต่เราไม่มีกฎหมายด้านมนุษยธรรมดีพอ อย่างการให้โอกาสทางการศึกษา หรือบังคับพ่อแม่ว่าต้องส่งเด็กเข้าโรงเรียนเหมือนคนไทย เพื่อให้เด็กโตมาได้อย่างเท่าเทียมผู้อื่น

เราไม่มีกฎหมายเสรีเหมือน บางประเทศ ที่ใครก็ตาม เกิดในแผ่นดินเขา มีสิทธิขอสัญชาติประเทศนั้นได้ ลูกผมก็มีคนหนึ่ง เกิดในประเทศอย่างนั้น บินไปขอสัญชาติเ้ขาเมื่อไรก็ได้  แต่เด็กไร้โอกาสที่ผมกล่าวถึง เกิดที่นี่ ตายที่นี่ พ่อแม่ทำงานที่นี่เพื่อประเทศนี้  แต่เขาไม่มีสิทธิอะไรเลย

ในความ เห็นส่วนตัว   ผมอยากให้ห้ามจ้างคนต่างชาติแบบนี้เลยจะดีกว่า ถ้าเราไม่พร้อมที่จะจัดการปัญหาด้านมนุษยชนเช่นนี้  แต่ จะมีคนไทยไปทำงานในสภาพแวดล้อมและค่าแรงเท่าพวกเขาให้เราไหมล่ะ  ทำไมรัฐบาลยังให้เพิ่มจำนวนแรงงานต่างด้าวไ้ด้เรื่อยๆ ล่ะ

ผมรู้สึก สงสารเด็กๆ ที่ต้องเกิดมารับชะตากรรมจากการแบ่งแยกเชื้อชาติและพรหมแดนเช่นนั้น   เพราะผมมองพวกเขาว่าเป็น คน เท่าเทียมกันหมด แต่สังคมเรามันทำให้ไม่เท่า นี่แหละครับ    
 ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ

ก็ฝากให้ท่านสุภาพบุรุษคาวบอย  คาวเกิร์ล ลองคิดดูหรือชำเลืองมองมาทางนี้บ้างก็แล้วกันครับ

 

สมาชิกเท่านั้นที่เขียนวิจารณ์เรื่องนี้ได้

Cowboy Life & Songs ยินดีต้อนรับ

NWRavatar_3Howdy!

Welcome to Cowboy Life & Songs website. We created this website to be a place for sharing of information and knowledges about old and new western life styles, philosophies, and experiences. We welcome Thais and international friends. Please enjoy your visit.

wayne300

ยินดีต้อนรับสู่ Cowboy Life and Songs, เราสร้างเว็บนี้เพื่อให้เป็นที่เก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับวัฒนธรรม ความคิดเห็น ปรัชญาชีวิต และประสบการณ์ ที่เกี่ยวกับวิถีชีวิตแบบคาวบอยตะวันตก หรือวิถึชีวิตยุคปัจจุบันที่คล้ายกับยุคตะวันตก เพื่อให้ง่ายต่อการการอ่านและค้นหาเนื้อหาสาระ โดยใช้ระบบ Content Management System หรือ CMS ที่แตกต่างจากระบบ Webboard ทั่วไป

เราอยากให้เว็บนี้เป็นแหล่งข้อมูลสำหรับผู้รักวิถีชีวิตที่ตื่นเต้นผจญภัยแบบตะวันตก ยุคที่คาวบอย อินเดียนแดงยังใช้ชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติ พึ่งพาตนเองด้วยการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ เพื่อช่วยให้คนทั่วไปได้รู้จักกับวิถีชีวิตแบบพอเพียงที่เคยมีมาแล้วในอดีต เรียนรู้ความผิดพลาดที่ความบ้าคลั่งในผลผลิตเกินพอ ได้ทำให้สังคมตะวันตกในอเมริกา กลายเป็นระบบอุตสาหกรรมที่ทำลายธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เพื่อให้สามารถนำมาประยุกต์ให้เหมาะสมกับยุคอุตสาหกรรมข่าวสารในปัจจุบัน เป็นการช่วยรักษาโลกนี้ให้ยั่งยืน โดยไม่เน้นแค่ผลผลิตและเงินตราว่าเป็นสิ่งวัดคุณค่าของมนุษย์มากจนลืมอนุรักษ์โลกและสิ่งแวดล้อม

เว็บไซต์นี้มีระบบการทำงานหลักอยู่ 2 ส่วนคือ บทความ และ กระดานข่าว (Cowboy Forum) ส่วนบทความมีไว้เพื่อให้สมาชิกได้เขียนบทความที่เป็นสาระประโยชน์ค่อนข้างยาว โดยจะมีพื้นที่ให้ผู้อ่านเขียนแสดงความคิดเห็นไว้ตอนท้าย มีระบบบรรณาธิการคอยตรวจสอบบทความก่อนขึ้นเว็บเหมือนหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ส่วนกระดานข่าว มีไว้เพื่อให้สมาชิกได้ตั้งกระทู้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้อย่างอิสระ แต่โปรดระวังให้อยู่ในกรอบของกฎหมาย พ.ร.บ. ข่าวสารข้อมูลและคอมพิวเตอร์ 2550 ซึ่งสรุปได้ง่ายๆ คือ ต้องไม่ให้ร้ายป้ายสี ดูหมิ่น ทำให้ผู้อื่นเสียหายทั้งทางตรงและทางอ้อม

เนื้อหาในเว็บนี้ ส่วนหนึ่งคือกระทู้ที่ผมเขียนไว้ที่ www.cowboythai.com  ซึ่งบางกระทู้สูญหายไป ที่เหลือก็กระจายอยู่ในหลายบอร์ด บอร์ดเก่าปิดไม่ให้เข้าไปปรับปรุงแก้ไข(แยกเป็น 4 บอร์ดแล้วในขณะนี้) ซึ่งคงเป็นเพราะทางเว็บเน้นเรื่องการเป็นศูนย์กลางของการพบปะสังสรรค์ของชุมชนมากกว่า และก็เป็นจุดเด่นของเว็บนั้นจนทำให้เราได้รู้จักกันมากมายทั่วประเทศ  แต่ระบบเว็บบอร์ดแบบนั้น ไม่เหมาะในการเก็บรักษาบทความที่มีเนื้อหาสาระยาวๆ ที่ต้องการให้ถูกต้องแม่นยำ  ผมจึงต้องทำเว็บนี้ขึ้นมาอีกแห่งหนึ่ง หวังเพื่อช่วยเสริมในส่วนที่ขาดไปและเป็นการแยกบทความยาวๆ ไม่ให้ไปรบกวนผู้ที่ไม่ชอบอ่าน  

เหนืออื่นใดก็คือ ต้องการรวบรวมบทความด้านนี้ไว้ให้ง่ายแก่การค้นหา และทำการปรับปรุงแก้ไขเพื่อให้ถูกต้องและมีเนื้อหามากขึ้น ตามข้อมูลที่ถูกค้นพบเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา ไม่ใช่บทความแบบ static คือเขียนครั้งเดียวได้แค่ไนก็แค่นั้นแบบในหนังสือกระดาษที่ล้าสมัยไปแล้ว ผมต้องการให้เหมือนกับเป็นพจนานุกรม วิกกี้พิเดียภาษาไทย ทางด้านนี้ 

อย่างไรก็ตาม เราขอเชิญทุกท่านที่สนใจในแนวเดียวกัน มาช่วยกันเขียนบทความ  เขียนวิจารณ์แสดงความคิดเห็น   เพื่อช่วยกันเผยแพร่และรักษาไว้ซึ่งวิถีชิวิตที่เป็นความฝันของเรา ไม่ว่ามันจะเป็นจริงได้หรือไม่ก็ตาม  โดยท่านที่มี e-mail สามารถลงทะเบียนเป็นสมาชิกได้เลย ซึ่งท่านจะได้สิทธิเป็น "นักเขียน" ในขั้นต้นสำหรับบทความก่อน และจะมีบรรณาธิการช่วยตรวจสอบ และนำขึ้นตีพิมพ์ในเวลาไม่นาน  ส่วนกระดานข่าว สิ่งที่ท่านเขียน จะถูกตีพิมพ์ขึ้นเว็บทันทีเหมือนเว็บบอร์ดทั่วไป

เหตุจูงใจให้ผมชอบคาวบอยและอินเดียนแดง
คาวบอย และอินเดียนแดงในอดีต เป็นที่ชื่นชอบของคนทั่วโลก เพราะเขามีจิตสำนึกและหลักธรรมนำชีวิตที่ดี จนมีคนรวบรวมไว้เป็นบัญญัติ 10 ประการของอินเดียนและคาวบอย ดังนี้

10Commandments

บัญญัติ 10 ประการของอินเดียนแดง
  1. จงปฎิบัติต่อโลกและทุกสิ่งที่อยู่บนโลกด้วยความเคารพ
  2. จงใกล้ชิดวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ตลอดเวลา(เทียบเท่ากับ พระเจ้า ของชนอเมริกัน พื้นเมือง)
  3. ให้ความเคารพสูงสุดต่อสิ่งมีชีวิตร่วมโลก 
  4. ร่วมกันทำงาน เพื่อประโยชน์ของมนุษยชาติโดยรวม
  5. ให้ความช่วยเหลือและเมตตาในทุกแห่งที่มีผู้ต้องการ
  6. ทำในสิ่งที่คุณรู้ว่าถูกต้อง
  7. ดูแลจิตใจและร่างกายให้ดีเสมอ
  8. อุทิศแบ่งปันความพยายาม เพื่อสิ่งที่ดีกว่า  
  9. จงจริงใจและซื่อสัตย์ตลอดเวลา
  10. รับผิดชอบการกระทำของตัวเองทุกประการ
บัญญัติ 10 ประการของคาวบอย
  1. คาวบอยต้องไม่ยิงก่อน ไม่ชกต่อยคนที่ตัวเล็กกว่า ไม่เอาเปรียบผู้อื่นอย่างไม่เป็นธรรม
  2. คาวบอยต้องไม่กลับคำพูด หรือทำลายความไว้วางใจที่ผู้อื่นมอบให้
  3. คาวบอยต้องรักษาสัตย์
  4. คาวบอยต้องอ่อนโยนต่อเด็ก คนแก่ และการุณต่อสัตว์ทั่วไป
  5. คาวบอยต้องไม่สนับสนุนหรือมีความคิดในการแบ่งแยกเผ่าพันธุ์หรือศาสนา
  6. คาวบอยต้องช่วยเหลือผู้ที่กำลังเดือดร้อนทุกข์ยาก
  7. คาวบอยต้องเป็นคนรับจ้างหรือคนงานที่ดี
  8. คาวบอยต้องมีความสะอาดทางความคิด คำพูด การกระทำ และนิสัยส่วนตัว
  9. คาวบอยต้องให้เกียรติ์ผู้หญิง เคารพพ่อแม่ และเคารพกฎหมาย
  10. คาวบอยต้องเป็นผู้รักชาติ
โดยนัยนี้ เว็บนี้ต้องการเผยแพร่หลักธรรมนำชีวิตที่ดีตามแนวพอเพียงแบบตะวันตก ซึ่งไม่ขัดแย้งกับคำสอนของศาสนาใดๆ รวมทั้งลักษณะของคุณธรรม น้ำมิตร ความวิริยะพากเพียร ในการต่อสู้ด้วยลำแข้งของตนเอง เพื่อดำรงชีวิตท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เลวร้าย ซึ่งเราก็ไม่อาจทราบได้ว่า จากปัญหา global warming และการทำลายธรรมชาติอย่างหนักขณะนี้ ในอนาคต สภาพแวดล้อมทั่วโลกอาจหวนกลับไปเป็นแบบดินแดนกันดารในยุคตะวันตกก็ได้
เว็บนี้ไม่หวังผลทางการค้า เราหวังเพียงเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ที่ต้องการสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามในสังคม ในแนวทางผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมไทยกับตะวันตก
 

ลงชื่อเข้าใช้ระบบ (Login)

สมาชิกเท่านั้นที่มีสิทธิ์โพสต์ข้อความในกระดานสนทนา เขียนและวิจารณ์บทความ โปรดล็อกอิน ถ้าไม่ใช่สมาชิกลงทะเบียนเป็นสมาชิกได้เลยครับ เมื่อ Login ท่านจะได้รับ ReCAPTCHA Text Error. ให้ลงไปดูด้านล่าง จะมีหน้าต่างให้ป้อนตัวเลขหรือตัวหนังสือจากภาพ 2 ภาพ ให้ป้อนให้ครบทุกตัวตามรูป แล้วคลิกที่ "เข้าสู่ระบบ" เป็นระบบป้องกันการล๊อกเข้าระบบโดย robot ของพวก hacker ครับ

ขอบคุณที่แวะมาเยือน Cowboy Life & Songs ขอให้สนุกกับบรรยากาศตามแบบของคนมีใจคาวบอยใน western style ครับ

Who's Online

เรามี 48 บุคคลทั่วไป ออนไลน์

Cowboy Commics

ปืนเหนือปืน

คลิ๊กที่ภาพเพื่ออ่านได้เลยครับ

InventionOfAGunFighter-1-ss

นิยายภาพสร้างจากหนังทีวีซีรี่อเมริกันคาวบอยที่คนนิยมมากที่สุด "โบนันซ่า" ซึ่งฉายต่อเนื่องกันนานถึง 14 ปี จาก 12  ก.ย. 1959 - 16 ม.ค. 1973  นี่เป็นตอนหนึ่ง ที่แสดงให้เห็นว่า ธาตุแท้ของลูกผู้ชายใจคาวบอยตัวจริง ควรเป็นอย่างไร

นี่คือเรื่องราวที่เป็นความฝันของคนรักคาวบอยจำนวนมาก ตัวละัครเอกคือคนในครอบ ครัวปศุสัตว์ "พอนเดอโรซ่า" ที่เป็นไร่ปศุสัตว์อันกว้างใหญ่ไพศาล มีทั้งทุ่งหญ้า ป่าไม้ ภูเขาและทะเลสาบ กินอาณาบริเวณประมาณ 1,000 ตารางไมล์ หรือประมาณ 2,900 ตารางกิโลเมตร (ประมาณเท่ากับจังหวัดเชีียงใหม่ทั้งจังหวัด) ซึ่ง เบ็น คาร์ตไรต์ คือผู้เข้ามาจับจองและบุกเบิกกับลูกชาย 3 คน อาชีพหลักของครอบครัวนี้คือ เลี้ยงวัวหลายหมื่นตัว และทำป่าไม้ในที่ดินของตนเอง พวกเขาคือคาวบอยตัวจริงในความฝันของคนที่ชอบหนังแนวคาวบอยจำนวนหลายล้านคนทั่วโลก  

 

การ์ตูนคาวบอย Have Gun Will Travel ตอน โจรจำเป็น

ดาวโหลด e-book เรื่อง โจรจำเป็น

******************

การ์ตูนคาวบอย Gene Autry
ตอน The Ghost Outlaws(โจรผี)

 

ดาวโหลด e-book เรื่อง โจรผี

******************

Gunsmoke ตอน ขนเหยี่ยว

ดาวน์โหลด e-book เรื่อง ขนเหยี่ยว

******************

Lawman ตอน The Deputy
(ผู้รักษากฎหมายตอนผู้ช่วยนายอำเภอ)

ดาวน์โหลด e-book เรื่อง Lawman ตอน The Deputy
(ผู้รักษากฎหมายตอนผู้ช่วยนายอำเภอ)

ดาวโหลดโปรแกรมอ่าน e-book ได้ที่นี่ http://comicrack.cyolito.com/